آفتاب‌پرست

بداهه‌نوازی

آزاده — Sun, 29 Apr 2012 20:04:47 GMT

یعنی حتی یکی بیاد بگه «آفرین چه خوب!» هم محکم بر فرق سرش بکوبم. چنان بساط اخیه‌ای به‌پا کنم که «گوره‌سن منی». همچه اخلاق مدونِ پاکیزه‌ای.

به اضافه: راضی‌ام ازم.

خاطرات فراموشی

آزاده — Mon, 23 Apr 2012 08:48:45 GMT

گل‌های گوشتی برای دوستی موجودات قابل اطمینانی هستن. آدم با خیال راحت به‌شون تکیه می‌کنه. تکیه کردن به معنای استعاری. شما هفته‌ای یه بار به این زبون بسته آب می‌دی. ولش می‌کنی به امون خورشید. بعد می‌ری و می‌آی. یک کلمه هم باهاش اختلاط نمی‌کنی. یهو می‌بینی گل داده به این خوشگلی.

یه روز برگشتم خونه رفتم یه لیوان آب ریختم پاش. گفتم: «ای گیاه. ای گل، آیا می‌آی بریم گردش؟» گفت: «بعله آفتاب‌پرست ‌جان» بعد دستشو گرفتم از لب هره‌ی پنجره پریدیم و پرواز کردیم. کور بشم اگه دروغ بگم. ‌گل‌های گوشتی جزو بهترینا هستن.

(بدون عنوان)

آزاده — Mon, 09 Apr 2012 14:28:50 GMT

ما همه به طرز غم‌انگیزی ایرانی هستیم.

بیشتر

این دست استخون نداره / نون خورده و جون نداره

آزاده — Mon, 09 Apr 2012 05:44:18 GMT

دارم توی زمان از دست رفته‌ی خودم دنبال یه چیز شاخص می‌گردم که راجع به‌ش قلم‌فرسایی کنم، نمی‌تونم.
مرکز، چیزی یافت نمی‌شه.
تمام.

Inside

آزاده — Sun, 08 Apr 2012 07:44:27 GMT

عکس از: سعید رضوانیان

تهران شهر بی‌دفاع

آزاده — Wed, 14 Dec 2011 12:02:39 GMT

سال 1365 بود. جشنواره فیلم فجر. بمباران بود. فیلم "اجاره‌نشینها" ... سینما آزادی ... شلوغ بود. شلوغ. هنرپیشه‌های فیلم همه آمده بودند. حسین سرشار. خدا بیامرزدش. کراوات زده بود. با کشت و شلواری سرمه‌ای. اکبر عبدی هم بود. کاپشن امریکایی سبز پوشیده بود. ریش داشت. فیلم شروع شد. از همان دقایق اول فیلم مردم از خنده ریسه می‌رفتند. وسط فیلم حملة هوایی شروع شد. فیلم قطع شد. ما بالکن نشسته بودیم. ردیف‌های آخر. تمام چراغ‌ها خاموش شدند. سینما پر بود. به سیاق معمول جشنواره بیشتر از ظرفیت بلیط فروخته بودند. روی پله ها هم آدم نشسته بود. بیشتر از هزار نفر. در خاموشی محض. ناگهان از جلوی بالکن یکی چراغ قوه‌اش را روشن کرد. نورش را انداخت روی چهار پنج نفر دیگر و آن‌ها شروع کردند به رقصیدن. فیلم دیگری شروع شد! مردم شروع کردند به سوت و کف. ترس حملة هوایی با شیرینی قر دادن آن آدم‌ها حس غریبی در من به‌وجود آورد که تا به امروز ارتعاشش را حس می‌کنم. ترس و شیرین. مثل تُرش و شیرین. تو بگو ترس‌ناک و شیرین‌ناک. بعد آژیر سفید کشیدند. بی معطلی رفتیم سر ادامة فیلم. ماجرای رقص فراموش شد. بعد از فیلم – به گمانم ساعت 12 بود- ریختیم از سینما بیرون. هزار نفر. بعد از تجربه‌ای خوش‌طعم. تهران. این اتفاق در تهران افتاد. قِر عجیبی در کمر این شهر نهفته است. قری که به سیمای اندوهگین و شلخته اش نمی‌خورد. تقّی که به توقی بخورد قر بیرون می‌زند. قر دادن موتورسیکلت‌ها وسط خیابان هم نمایشی از همین قر انباشته است. مقدار معتنابهی از این قر در کیش، مقداریش در دبی و مقداریش در عروسی‌ها و مهمانی‌ها خالی می‌شود. درصد قابل توجهی از آن به‌صورت مفهوم‌ورزی و تفکر، والایش پیدا می‌کند یا به صورت اثر هنری و مقاله تخلیه می ‌شود. اما مقدار قابل توجهی از آن همچنان انباشته می‌ماند. قر چه وقت لازم می‌شود؟ وقتی مجلس زیادی جدی است. وقتی سایه‌ای نالازم بالای سر مجلس است. وقتی مجلس سرد است. قر گرمش می‌کند. قر استرس را کاهش می‌دهد. قر یخ‌ها را آب می‌کند. قر انباشته شده در کمر تهران، از میل سیری ناپذیر به زندگی است. میل به گرفتن حق زندگی خود از هرکس که از این بغل‌ها رد شود. میل به ابراز وجود به هر وسیلة ممکن. میل به "بیشتر". قری که با کوبیدن روی قابلمه و میز هم بیرون می‌ریزد. به ارکستر خاصی نیازی نیست.

شمیم مستقیمی
حرفه هنرمند 36- بهار 1390

(بدون عنوان)

آزاده — Mon, 12 Dec 2011 08:46:36 GMT

سکوت دسته‌ گلی بود

میان حنجره‌ی من

ترانه‌ی ساحل،

نسیم بوسه‌ی من بود و پلک باز تو بود.

بر آبهای پرنده‌ی باد

میان لاله‌ی صدها صدا پریشان بود

بر آبها،

پرنده، بی‌طاقت بود.

یدالله رویایی «دریایی 3»

(بدون عنوان)

آزاده — Wed, 23 Nov 2011 18:53:27 GMT

تنهایی؛

قفل روی در مغازه‌ی سر کوچه‌ست

صبح‌ها

زل می‌زنه توی چشمام.

رابرت یاگر

آزاده — Thu, 17 Nov 2011 05:38:01 GMT

تفنگ را از دست مرد درآورید. عکس می شود یکی از همین تصویرهای بی‌شمار محبت پدری و عشق مادری و عشق به بچه های ناز نازی، که شرحه شرحه هم کم ندارند. بعضی عکاس ها باید باشند تا عکس بگیرند تا آدم بداند گانگستر ِلاتین ِ مستقر در لوس‌ آنجلس هم که باشی، یک روز پدر می‌شوی. بعد ممکن است یک روز بنشینی جلوی پنجره، آن کلت کالیبر بالا را بگیری دستت و بچه مشق آدمکشی کند از همان ابتدا. قصه‌ی پسرک فقیری که از کوچه پس کوچه‌های خشونت به قلل مرتفع افتخار رسید رو بریزید دور. واقعین را استثناها نمی سازند.

یک خط افقی بکشید وسط کادر، تقریبا می‌شود تصویر بچه‌ای که رو به عروسک هاش خوابیده. باز هم همان ادا اطوار بازی مکش مرگ مای عشق به کودک و فلان. اما امان از وقتی که خط را نکشید، بعد آدم بیاید پایین‌تر توی کادر، چشم بگرداند توی عکس، شیشه شیر بچه و اسکناس‌ها و کلت‌ها و فشنگ و قرص‌های ولو روی تخت را ببیند. چیدمان هم در کار نیست. هرچه هست همین واقعیت لخت و نیش‌دار است و میراث خشونت.

رابرت یاگر(Robert Yager) اصالتا انگلیسی است و بزرگ شده‌ی لندن است. اما عکاس دوربین به دست خیابان‌ها و آدم‌هاست. برای خیلی مجلات معروف هم عکاسی کرده.چند سالی را بین بزهکارهای لاتین توی مکزیک و لوس آنجلس گذرانده و حاصل همین مجموعه‌ی گنگ است. بیشتر خواستید بدانید لینک های زیر هست. اگر باز هم بیشتر خواستید، انگشت رنجه فرموده چرخی توی گوگل بزنید.

به اضافه یک: بیوگرافی

به اضافه دو: Gangs selection

و اما حشمتیه

آزاده — Mon, 14 Nov 2011 20:04:32 GMT

حشمتیه آبرودار است. روی سر و تن و بدنش حجاب دارد هرچند نازک. کوچک اما دلباز است طاق و نیم طاق دارد و کف حیاطش پوشیده شده از آجرهای خشتی بیست در بیست که جا به جاش گیاه کوچکی سر بر آورده. زمستان و تابستان دارد و سرد و گرم روزگار چشیده و یاد گرفته بعد سال‌ها و سنگینی برف‌ها و لرزش بادها چطور هنوز سرپا بایستد. برکت اگر از همه‌جا رفته، حتا از آدم‌ها، از این‌جا هنوز نرفته. آدم‌هاش دل دارند این هوا – دو دست را تا منتها الیه طرفین باز کردم – که همه‌چیز تویش جا بشود؛ آدم و گربه و خانه و همسایه و دوست و حتا دشمن. حشمتیه بوی امروز ِ کمی قدیمی‌تر می‌دهد. آدم‌هاش مال ماندن‌اند، مال ریشه کردن و رفاقت آنطور که میم می‌گوید. نیامده‌اند که بروند، آمده‌اند که بمانند، ریشه کنند، هوا اگر موافق بود گل هم بدهند. حشمتیه تاب تحمل هرچه را دارد، حتا تراوشات ذهنی منورالفکری، می‌شود کسی بیاید تکیه بدهد به دیوار، پایش را دراز کند پشت هم چس بنالد، به قاعده‌ی همین روزها، کسی دم نزند، فقط آدم‌ها دست بشوند ستون کنند پشت طرف، خالی نشود یک‌وقت فرو بریزد از تنهایی بی‌کسی بی درکجایی. جا دارد کسی کنج بنشیند دلی دلی فضاپیما سوار بشود توی اوهام خودش شعر نو بنویسد بی‌قاعده، همه هم دوست داشته باشند. حشمتیه مسافر دارد، آدم راه دور دارد، همانقدر که وقت آمدن چشم تری چاووشی بخواند گیرم که شیش و هشت باشد و شهره بخواند: "مسافرم میاد شهرو خبر کن". تنهایی دارد تمام‌قد، اما سایه نمی کند روزهایت را فرو بریزد بس که آدم هاش چراغ‌اند، تو بگو خود آفتاب.

حشمتیه تازه نطفه بسته اما بلوغ ذاتی دارد، کلاف توپی کاموایی‌ست که دارد خرده خرده بافته می‌شود. یکی از زیر می‌اندازد یکی از رو. باقی همه ماییم، تار و پود. بماند و شکافته نشود.