۱۳٩٠/٩/٢۳
تهران شهر بی‌دفاع

سال 1365 بود. جشنواره فیلم فجر. بمباران بود. فیلم "اجاره‌نشینها" ... سینما آزادی ... شلوغ بود. شلوغ. هنرپیشه‌های فیلم همه آمده بودند. حسین سرشار. خدا بیامرزدش. کراوات زده بود. با کشت و شلواری سرمه‌ای. اکبر عبدی هم بود. کاپشن امریکایی سبز پوشیده بود. ریش داشت. فیلم شروع شد. از همان دقایق اول فیلم مردم از خنده ریسه می‌رفتند. وسط فیلم حملة هوایی شروع شد. فیلم قطع شد. ما بالکن نشسته بودیم. ردیف‌های آخر. تمام چراغ‌ها خاموش شدند. سینما پر بود. به سیاق معمول جشنواره بیشتر از ظرفیت بلیط فروخته بودند. روی پله ها هم آدم نشسته بود. بیشتر از هزار نفر. در خاموشی محض. ناگهان از جلوی بالکن یکی چراغ قوه‌اش را روشن کرد. نورش را انداخت روی چهار پنج نفر دیگر و آن‌ها شروع کردند به رقصیدن. فیلم دیگری شروع شد! مردم شروع کردند به سوت و کف. ترس حملة هوایی با شیرینی قر دادن آن آدم‌ها حس غریبی در من به‌وجود آورد که تا به امروز ارتعاشش را حس می‌کنم. ترس و شیرین. مثل تُرش و شیرین. تو بگو ترس‌ناک و شیرین‌ناک. بعد آژیر سفید کشیدند. بی معطلی رفتیم سر ادامة فیلم. ماجرای رقص فراموش شد. بعد از فیلم – به گمانم ساعت 12 بود- ریختیم از سینما بیرون. هزار نفر. بعد از تجربه‌ای خوش‌طعم. تهران. این اتفاق در تهران افتاد. قِر عجیبی در کمر این شهر نهفته است. قری که به سیمای اندوهگین و شلخته اش نمی‌خورد. تقّی که به توقی بخورد قر بیرون می‌زند. قر دادن موتورسیکلت‌ها وسط خیابان هم نمایشی از همین قر انباشته است. مقدار معتنابهی از این قر در کیش، مقداریش در دبی و مقداریش در عروسی‌ها و مهمانی‌ها خالی می‌شود. درصد قابل توجهی از آن به‌صورت مفهوم‌ورزی و تفکر، والایش پیدا می‌کند یا به صورت اثر هنری و مقاله تخلیه می ‌شود. اما مقدار قابل توجهی از آن همچنان انباشته می‌ماند. قر چه وقت لازم می‌شود؟ وقتی مجلس زیادی جدی است. وقتی سایه‌ای نالازم بالای سر مجلس است. وقتی مجلس سرد است. قر گرمش می‌کند. قر استرس را کاهش می‌دهد. قر یخ‌ها را آب می‌کند. قر انباشته شده در کمر تهران، از میل سیری ناپذیر به زندگی است. میل به گرفتن حق زندگی خود از هرکس که از این بغل‌ها رد شود. میل به ابراز وجود به هر وسیلة ممکن. میل به "بیشتر". قری که با کوبیدن روی قابلمه و میز هم بیرون می‌ریزد. به ارکستر خاصی نیازی نیست.

شمیم مستقیمی
حرفه هنرمند 36- بهار 1390

+ نوشته شده در ۳:۳٢ ‎ب.ظ توسط آزاده رحيمي