۱۳۸٥/۱٠/٤
این روزها

از این بزرگراه تا آن بزرگراه همه چیز فقط می‌تواند تکرار شود و یک چیزی انگار از لای این بیلبوردها سرک می‌کشد و می رود پشتشان پنهان می‌شود و هی آدم یادش می‌افتد که نق نق هیچ فایده ندارد.

کثافت و کوفتی که از اگزوز این همه چارچرخه می‌زند بیرون رو می‌کشم ته حلقم و نقاشی‌های اکسپرسیو روی دیوار یکی از این خانه‌های مشرف به بزرگراه همچین چشمم را می گیرد که یادم می‌رود انگار همین چند دقیقه پبش بود که از فرط واماندگی کنار خیابان توی دلم چه فحش‌های خوشگلی نثار راننده های نفس از جای گرم درآمده می‌کردم. همه‌اش مال این است که باید یادت بماند آن چیزی که کنار کتاب و باقی لاطائلات توی کیفت چپانده‌ای یک ظرف غذای ناقابل است که اگر مبهوت قلل مرتفع برف گرفته‌ی آن سوی اتوبان باشی، به خودت که بیایی می‌بینی همچین گند کشیده می‌شود به کیف و بساطت که خجالت می‌کشی حتا زیپ کیف را برای درآوردن کرایه باز کنی مبادا بو بپیچد ...

نق نق می‌کنم! همینطوری بی‌خودی نق نق می‌کنم و هیچ خودم هم نمی‌فهمم چرا؟! مثل همین کفش‌ها که بندشان را می‌بندند به هم و پرت می‌کنند روی سیم‌های چراغ برق وسط خیابان و طفلکی‌ها سیاه زمستان تا جیغ تابستان آن بالا خیره زمین را نگاه می‌کنند، مثلن همچین چیزی. انگار یک جایی آویزان شده‌ باشی، تعلیق ِ خنده دار. انگار ته‌ش را خودت هم خوب می‌دانی اما می‌گذاری آدم‌ها همینطوری دل خوش کُنَک هم شده آویزانتان کنند، بندهایتان را ببندند به هم و پرتتان کنند آن بالا روی سیم‌ها وشما هم بنشینید و خیره نگاهشان کنید.

بی خیال، بگذریم پرسپکتیو  ِ پرازدحام این اتوبان جایی برای غرق شدن نمی گذارد ولی شاید بشود از همین بیلبوردهای روزانه و چروتی و گیس بریده و ... یک چیزی کشید بیرون که اسمش تو باشد. که توی آن شاید چیزی، اتفاقی باشد که شبیه حرفی است که دیشب توی آن گوشی شنیدم ... شاید ...

پ.نرفیق با مرام و همساده‌ی عزیز! به روی چشم. 

 

+ نوشته شده در ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ توسط آزاده رحيمي