۱۳۸٥/٧/۱
اعتراضيه

سرم به سنگ نمی خورد. خودم یکی برداشتم و محکم کوبیدم وسطِ فرق سرم. اه، لعنتی! نمیشه بدون این پیش شرط ِ خشن آدم به سر منزل مقصود برسه؟

گاهی وقتا با هندونه ای که به شرط چاقو می فروشن بدجوری احساس همدردی می کنم. انقد که اصلن هندونه نمی خورم.

 

+ نوشته شده در ۱:۱٤ ‎ق.ظ توسط آزاده رحيمي