۱۳۸٤/٩/۱۳
الف لام ميم

این همه پرنده ی لال

از تحریر ما خوشخوان تر می شوند

وقتی هوا؛

زُکام دَم دمای دی ماه باشد وُ

حوّا

کنار جنوب غربی

از بد سرپرستی هرچه تمام تر

تمام سیب ها را

کال کال

 حراج کرده

 

من

هی تکرار می کنم:

« اشهد ان لا اله الّا ... »

پتیاره ها دل نمی دهند انگار

اینجا کش می آید

ا ی ن ج ا ...

و مؤذن

گیر سه پیچ می دهد به:

« حیّ علی الصلوة »

 

و کوچه ها

که منتهی الیه همه شان

بن بست می شود

لابد فقط همین یکی صراط مستقیم می ماند

های تاکسی تاکسی:

« اهدنا الصّراط المستقیم»

 

و این همه چشم اسفندیار

که روی پاشنه ی آشیل راه برود

مطمئن باش

 اکثریت قریب به اتفاق شان شاعر می شوند؛

                                           رسمن جواد!

و همه چیز به چشم وُ

                     کفل وُ

                     پستان،

                             ختم می شود.

 

 

 

همین قریب به اتفاق ها

هنوز هم که هنوز است

مرا از هندسه ی قاراش میش کوچه

فاکتور می گیرند

که مبادا ضرب شوم

در ضربان مشدّدِ

 این چشمها وُ

      کفل ها وُ

      پستان ها

 

زُکام ِ دَم دمای دی ماه

قامت می بندم

پشت همین قریب به اتفاق ها

         

و هنوز

احمقانه منتظرم

یک «الف لام میم ِ تازه»

از چاک سینه ی یکی شان

بیرون بجهد!

 

+ نوشته شده در ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ توسط آزاده رحيمي